Patika

Patika:Engebeli yerlerden gelip geçenlerin ayak izlerinden oluşan, tekerlekli araç işlemeyen dar yol, çığır, keçi yolu, yolak.

Çocukluğumun geçtiği küçük kasabada, Bülbül Dağı’nın eteklerine tutunmuş başak tarlalarına doğru yürüyorum.Önümde bir bakışta sonsuzluk hissi veren sarı diyarlar var.Kısa katlı beyaz binalara sırtımı dönmek ,onları unutmak istiyorum.Binaları da,içinde yaşayanları da.Ara sıra beyaz  Anadol kamyonetiyle ‘ patates!soğan!’ diye bağıran kara kuru amcayı da,’veresiye defteriniz kabardı babana haber et ‘diyen bakkal Osman’ı da…’Eller  yıkansın,ödevler yapılsın,tırnaklar kesilsin,okula gidilsin..’şu hayatta yapmamız gereken şeylerin hiçbir zaman bitmeyeceğini her gün anlatmayı görev bilen annemi de…Bitmeyen ödevleri,sonu gelmeyen zam haberlerini,her akşam televizyondaki şehit annelerini,şiddet kurbanı kadınları…Sırtımı dönüp bir omuz hareketiyle unutmak istediğim onca şey var ki.İşte şimdi bu küçük keçi yolunda bir keçi olmayı diliyorum.Dağları mesken tutmuş,otla taşla dost olmuş,rüzgarla şarkı söyleyen bir keçi.

Uzun ince patikada taşları ayağımla sektirerek yol alıyorum.Başaklar da beyaz binalar gibi geride kalıyorlar.Rüzgar saçlarımın arasında,kulağıma fısıltılar taşıyor . Bir kara sinek boz taşın üzerinde ayaklarını sürtüyor birbirine.Bir arı sarı papatyalara yaklaşıyor.Polenlerin  içine gömüyor kendini.Bir dalıyor bir çıkıyor.Bir huzur orkestrası var dağda.Aklımın iplerini salıp, bırakıyorum kendimi rüzgara.Ne zaman sessiz kuyuların esiri olsam, patikaya geliyorum ruhumu arındırmaya.Düşünmek ve düşünmemek için…Düşünüp unutmak,unutup hatırlamak için.Patikanın her bir karışında aklımın izlerine rastlıyorum.Ne çok çöp bırakmışım bu küçük keçi yoluna.’Çığır’demişler ya patikanın diğer anlamına.Benim için çığın karda bıraktığı izler gibi,aklımın lekelerine hizmet ediyor kusursuzca.Her boz taşın altında,bir gelinciğin narin bedeninde,bir arının ayaklarına yapışmış polen özünde,bir uğur böceğinin kara noktalarında gizleniyor pişmanlıklarım,keşkelerim,hatalarım,seçimlerim, ,görmezden geldiklerim…Bu patika,bir  vazgeçiş müzesi benliğimin.Her ziyaretim ruhumu besliyor,arınmalar senfonisi ruhuma yeni notalar kazıyor.O ezgilerin sayesinde devam ediyorum yola.Şu hayat dediğimiz kişisel keçi yollarına…

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s